×
خانه » مقالات » توسعه فردی » سبک زندگی » چشمانتان شما را لو میدهند !
26 شهریور 1398

چشمانتان شما را لو میدهند !

ما در تک تک روز‌های زندگی خود از ارتباط چشمی استفاده می‌کنیم بنابراین مهم است که بدانیم که چطور این ارتباط را برقرارکنیم. در برخی شرایط باید ارتباطات چشمی معینی برقرار کنیم. برای نمونه اگر دارید با کسی بحث می‌کنید برقراری ارتباط چشمی با طرف مقابل و زل زدن به او شما را قدرتمندتر نشان میدهد.                                                                          اما اگر به یک سوی دیگر نگاه کنیدنشانه‌ی ضعفتان است. پس در این دوئل‌های چشمی بنا بر احتیاج و شرایط سعی کنید خیلی زود از میدان به در نروید.

صحبت در گروه های چند نفره:

هنگامی که با گروهی از افراد حرف می‌زنید بهتر است با همه‌ی آن‌ها و یا به زبان بهتر با تک تک افرادی که در جمع حضور دارند ارتباط چشمی برقرار کنید. برقراری ارتباط چشمی تنها با یک یا دو نفر در یک گروه به منزله عدم توجه سایر افراد به شماست و شما درگیر نمیتوانید ذهن و توجه دیگر افراد را به خود جلب کنید.

گوش دادن به یک فرد:

وقتی دارید به حرف‌های کسی گوش می‌دهید زیاد به او زل نزنید. در عوض از تکنیک مثلثی استفاده کنید: یعنی اول به مدت پنج ثانیه به یکی از چشمهایش نگاه کنید بعد پنج ثانیه به چشم دیگرش نگاه کنید و بعد پنج ثانیه به دهانش نگاه کنید و دوباره همین را از اول تکرار کنید. این تکنیک همراه با سایر تکنیک‌های گوش دادن نظیر سر تکان دادن، استفاده‌ی گاه گاه از کلمات توافق نظیر “بله”، “درسته”، “اوهوم”، … بهترین راه برای گوش دادن به طرف مقابل و نشان دادن علاقه مندی خود به حرف‌های او است.

ارتباط چشمی در بحث کردن:

بحث کردن با یک فرد به خودی خود یک مهارت است و اگر می‌خواهید در بحث با طرف مقابل کم نیاورید به چشماهیش خیره شوید. اگر به جای دیگر نگاه کنیدبه معنای این است که باخته اید. حتما تا به حال با فردی برخورد کرده اید که با این تکنیک شما را تحقیر کرده است و به ظاهر بحث را برده است. شما کم نیاورید و به او زل بزنید، بگذارید تعجب کند، اذیتش کنید و در بحث او را شکست دهید. (البته سکوت در برابر حرف‌های طرف مقابل هم راهی خوب برای برنده شدن در بحث است)

جذب کردن یک نفر با ارتباط چشمی:

وقتی از کسی خوشتان آمده و می‌خواهید به او علاقه مندی خود را نشان دهید با چشمهایتان حرف بزنید و با چشمهایتان گوش دهید. وقتی کسی که به او علاقه‌مند هستید دارد حرف می‌زند از کل چهره‌ی خود به عنوان نقطه‌ی کانونی استفاده کنید. به چشم‌های او نگاه کنید، به حرفهایش گوش کنید و در مواقع مناسب لبخند بزنید، در مواقع مناسب ابروهایتان را بالا ببرید. اگر حس می‌کنید بیش از حد به چشمهایش نگاه کرده اید چشم‌های خود را لب ها، گونه ها، بینی اش برده و دوباره به چشمهایش برگردانید. هنگامی که فردی دارد صحبت می‌کند اگر لبخند بزنید بهترین کار برای نشان دادن علاقه مندی خود به اوست البته اگر به شما گفت که “دیشب سگم مرد”، نباید لبخند بزنید! سعی کنید با چشمهایتان هم گوش دهید. منظور چیست؟  (با چشمهایتان به زبان بدن او گوش کنید)

حقایقی خواندنی درباره ارتباط چشمی:

زمانی که از موضوعات شرم‌آور، ناراحت‌کننده یا غم‌انگیز صحبت می‌کنیم یا در حال زیر و رو کردن افکار و احساسات درونی‌مان هستیم، ارتباط چشمی‌مان کم می‌شود.

هنگام صحبت با افرادی که دوست‌شان داریم، تحسین‌شان می‌کنیم یا زیردست‌شان هستیم، ارتباط چشمی‌مان زیاد می‌شود. در مکالماتِ صمیمانه‌تر، طبیعتا بیشتر به هم نگاه می‌کنیم و خیرگی نگاه را مدت زمان بیشتری حفظ می‌کنیم. در واقع، بر اساس میزان ارتباط چشمی، روابط را قضاوت می‌کنیم. هر چه ارتباط چشمی بیشتر باشد، رابطه نزدیک‌تر است.

زنان بیشتر از مردان با فردی که در حال صحبت با او هستند، ارتباط چشمی برقرار می‌کنند. این یکی از دلایلی است که زنان مکالمه‌ی رو در رو را ترجیح می‌دهند و مردان به صحبت کردن در حالت ایستاده کنار هم قانع هستند.

مردم معمولا در آسانسور، مترو، اتوبوس‌ها و قطارهای شلوغ، از ارتباط چشمی اجتناب می‌کنند. در آسانسور که مقابل در می‌ایستیم و در مکان‌های دیگر به گوشی‌های هوشمندمان زل می‌زنیم، چون وسیله‌ای است برای کنترل عدم‌ امنیتی که از ترس حمله شدن به حریم شخصی‌مان احساس می‌کنیم. پیشخدمت‌ها از عدم ارتباط چشمی به عنوان یک ترفند استفاده می‌کنند تا به مشتریان این سیگنال را ارسال کنند که: «من آنقدر سرم شلوغ است که الان نمی‌توانم به کار تو رسیدگی کنم». کارمندان هم اغلب با پیدا شدن سر و کله‌ی رئیس، به‌ویژه وقتی به نظر می‌رسد او سؤال سختی دارد یا به دنبال داوطلب برای انجام کاری است، نگاه‌هایشان را از او می‌دزدند. (دانش‌آموزان هم وقتی معلم می‌خواهد درس جلسه‌ی قبل را بپرسد، از این ترفند استفاده می‌کنند!)

اگر یک گوینده هنگام صحبت کردن، با اشتیاق به دنبال ارتباط چشمی باشد، از دید مخاطب قابل‌باورتر، مصمم‌تر و ماهرتر است.

مهم‌ترین بخش از زبان بدن که نشان می‌دهد فرد در حال دروغ گفتن است، اجتناب او از برقراری ارتباط چشمی است. برخی از افراد (به‌ویژه کودکان) نمی‌توانند هنگام دروغ گفتن، مستقیم به چشمان شما نگاه کنند. اما بسیاری از افراد (به‌ویژه گستاخ‌ترین آنها) برای «راست جلوه دادن» دروغ‌شان، بیش از حد ارتباط چشمی برقرار می‌کنند و به طولانی نگه‌داشتن آن اصرار دارند.

محمد ظلی نیا

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *